خسته از 12 ساعت رو پا بودن و غذای درست و حسابی نخوردن در نتیجه عصبی شدن، به محض دیدنش شروع می کنم به غر زدن که تو دوستم نداری و حاضر نیستی به خاطر خودت که نه، لااقل به خاطر من "ارشد" رو قبول بشی. پشیمونی رو تو تک تک سلولهای چهره اش می بینم و می دونم عمیقا ناراحته که ناراحتم کرده اما از طرفی هم اونقدر ناراحت هستم ازش که با دیدن ناراحتیش از موضعم کوتاه نیام. مدام دستش رو روی پام می کشه که آرومم کنه و من اصرار دارم اینکار رو نکنه و اینقدر ازش دلخورم که در طول راه برگشت به خونه روم رو ازش بر می گردونم و از پنجره بیرون رو نگاه می کنم و خودم رو مشغولِ رفت و آمد رهگذرها و ویترین مغازه دارها .... به طور ناخودآگاهی در حالی که آرنجم رو کیفمه که تا خرخره پر شده با کتابهای جورواجور، در سکوت کامل دستم رو می گذارم زیر چونه ام و با دلی شکسته مرور می کنم چیزهایی رو که به خاطر پیشرفت خودش ازش خواستم به خاطر من انجام بده و نداده و غصه می خورم از اینکه چه راحت با کمی تلاش می تونست مدارج عالیه ای رو داشته باشه که الان نداره .... نتیجه ی همه ی این ها این می شه که تا می رسیم خونه بی هیچ حرفی مظلومانه کتاب و جزوهاش رو پهن زمین می کنه و می شینه سروقتشون و تا دیر وقت مطالعه می کنه و من تو دلم غصه می خورم که چرا 4 روز مونده به کنکور آزاد تازه ناراحتیم رو بهش ابراز کردم که دیگه فرصتی برای جبران زمان از دست داده و کتابهای نخونده اش،  نمونده  .....